Misschien denk je bij de titel aanvankelijk dat ik trots ben op een urinoir. Dat heb je dan mis. Op zich ben ik niet tegen gemakkelijk toegankelijke openbare toiletten, maar bij het (straat)urinoir gaat het er om dat dit nou typisch een voorziening voor mannen is, zonder dat er nagedacht lijkt te worden over de behoefte van vrouwen. Daar is de laatste tijd dan ook het nodig over te doen.
Maar goed, waar het me in dit verband – in deze pride-periode – om gaat, is het de aankondiging dat we in Amsterdam al 25 jaar bezig zijn met Pride.
Blijkbaar heeft een aantal emancipatie-golven (vrouwenstemrecht sinds 1919, na-oorlogse emancipatie, lhbtqi-xyz e.a.) er niet toe geleid dat er royaal beschikbare en toegankelijke damestoletten zijn.
Ik wil niet kortzichtig zijn, dus ik zal het ook eens van de andere kant belichten. Dat leverde het volgende zicht op:
Voor een aantal lezers zal dit meteen de ontknoping zijn van een afbeelding die ik eerder op Feestboek heb geplaatst (in een van de groepen waar ik uit geknikkerd ben), en wel op zondag 5 februari 2021.
De toevallige samenloop van omstandigheden was dat op die zondag Bert Wiegman een weekschrijven deelde; in de publieksversie met de titel “Ik mis je, en daarom is de reden“. Enkele zinsneden uit die weekbrief (interne versie):
- laten merken dat we jullie missen
- – wij missen jou –
- Hoe erg je elkaar kunt missen
Veel van de lezers van mijn feestboek-post hadden aanvankelijk niet door dat het een reclame van Carré was, en om welke Bert het ging. Bij sommige artiestennamen gaat er meteen een belletje rinkelen, denk aan Youp of Claudia.
Nou gaat er een aantal zaken toch weer samen komen. “Op zondag 8 augustus is er in de gemeenschap Amsterdam-Watergraafsmeer een speciale Pride Week Eredienst. De eredienst heeft als centraal thema ‘gelijkwaardigheid’ en krijgt een belangrijke inbreng vanuit de lhbtiq+-community, en is te volgen via deze link. Het weekschrijven dat deze ochtend in het genootschap gebruikt wordt is ‘De weg die we nog te gaan hebben‘.
Er is ook een bijdrage in de vorm van het door een groep liefhebbers opgenomen lied ‘Just one person‘; als je dat ziet, kijk dan vooral even in het laatste gedeelte naar de linkerbovenhoek:
Mocht je soms het gevoel bekruipen dat ik wel een beetje popie-jopie inspeel op de huidige gender en etniciteit aandacht: dat gevoel moet je dan bijstellen. Trouwe lezers weten dat ik (soms terzijde) al verwante onderwerpen heb geraakt; denk maar aan de amuses:
En, waar ben jij pride op?
6 augustus 2021