Ik val met de deur in huis:

Dit filmpje komt van YouTube het mooie is dat de tekst ook wordt geprojecteerd: zing lekker mee… Het is toch geweldig dat Edith Piaf solo, zonder opsmuk, zonder exclusieve kleding, zonder lichteffecten, dans etc. – alleen met een kleine, bijna onzichtbare band – een zaal helemaal plat krijgt. Als eerbetoon geef ik hier een vertaling weer:

“Nee, helemaal nergens van
nee, ik heb nergens spijt van
Noch van het goede wat me is overkomen,
noch van het slechte, dat alles is me om het even

Nee, helemaal nergens van
nee, ik heb nergens spijt van
Dat is afgehandeld, uit de weg geruimd, vergeten
Ik trek me het verleden niet aan.

Met al m’n herinneringen
Heb ik het vuur aangestoken,
Mijn verdriet en mijn vreugde
Ik heb geen behoefte meer aan hen beiden ‘k heb mijn geliefden de deur uitgezet
Met hun wisselvalligheden
Voor altijd uit de weg geruimd,
Ik begin weer van voor af aan

Nee, helemaal nergens van
nee, ik heb nergens spijt van
Noch van het goede wat me is overkomen,
Noch van het slechte, dat alles is me om het even

Nee, helemaal nergens van
Nee, ik heb nergens spijt van
Want mijn leven, want mijn plezier
Beginnen vanaf vandaag, met jou…”

Je hebt het al meteen door, het gaat over ‘no regret’. Dat komt puur omdat ik een mode-beweging in het bedrijfsleven zie om ‘no regret’ keuzes te maken. Keuzes voor oplossingen en beslissingen waarvan anderen – bijvoorbeeld hoger management of je opdrachtgever als vanzelfsprekend beschouwt dat je een bepaalde keuze maakt of invulling doet. Zeker als je deze keuzes als ‘no regret’ bestempelt; dan hoef je die eigenlijk al niet meer nader te verantwoorden. En mocht je vragen wat mijn observaties omtrent ‘no regret’ zijn; dat is vrij simpel: die doen ‘ineens’ opgeld in grote organisaties als ProRail en de Belastingdienst.

Het is altijd interessant om nog eens te filosoferen hoe zo’n begrip als ‘no regret’ dan opgang doet. Is het door een management-guru gebruikt? Is het in een populair boek verschenen? Laat het me weten als je daar inzichten over hebt in dit concrete geval.

Nu kunnen we nog even inzoomen op het fenomeen ‘spijt’. Ik heb een keer geleerd dat je meer spijt hebt van de dingen die je niet hebt gedaan, dan de dingen die je wel hebt gedaan en niet goed uitpakten. Je kunt dan namelijk zeggen: “ik heb het tenminste geprobeerd”. En anders blijft er een gevoel aan je knagen “had ik maar …”. Herken je dit?

En dan om door te pakken: zit ‘berouw’ ook in hetzelfde domein als ‘spijt’? We zitten in de aanloop naar Pasen, dus ik haal de grote Meester nog eens van stal:

Jezus zei (Lucas 17):
“[3] Let dus goed op jezelf!
Indien een van je broeders of zusters zondigt, spreek die dan ernstig toe; en als ze berouw hebben, vergeef hun.“

Dat lijkt gemakkelijk, toch? Zand erover en doorgaan; we maken allemaal wel eens een fout, etc.

Dan komt nu het moeilijke deel, in de daarop volgende zin:

Lucas 17
“[4] En als ze zevenmaal op een dag tegen je zondigen en zevenmaal naar je terugkeren en zeggen: “Ik heb berouw,” dan moet je hun vergeven.’”

Wat denk je nu? Bijvoorbeeld: “Ik ben geen gekke-Gerrit !”, of: “Ik laat me niet in de maling nemen !”.

Ja, we vergeten wel eens dat Jezus een radicale man was. Niet alleen maar van ‘lief zijn en vergeven’, maar het ultiem buiten het alledaagse stellen.

Zie je je door zo’n stelling uitgedaagd? Misschien niet om zevenmaal de vraag tot begrip te honoreren, maar misschien 2x – en over een tijdje misschien 3x …

Zodat je later geen spijt hebt dat je niet hebt vergeven, om het maar cryptisch te stellen.

Waar lag voor jou de grens?

=================================

Amsterdam, 3 februari 2024 ( Vooruitlopend op de start van de 40-dagentijd, die op as-woensdag begint; dit jaar 14 februari).