Ik ben blij dat we bij Amuse 114 hebben bereikt. Ik hield immers mijn hart vast bij het passeren van nummer 112 en 113; toch niet de minste nummers als je het koppelt aan telefoonnummers… Maar mij hebben gelukkig geen onoverkomelijke berichten bereikt…

Wegens drukte heb ik ook wat onderwerpen voorbij moeten laten gaan afgelopen week, zoals Halloween, Allerzielen en Allerheiligen. Laatstgenoemde leverde me nog een vrije dag op bij mijn vorige opdracht – toen ik in België werkte; dat missen we dan in Nederland. Volgend jaar kom nog wel eens terug op Halloween.

Dat ik afgelopen week werd opgeslokt door de echte wereld, betekent niet dat ik helemaal los ben van de wereld. Op wisselende tijden kijk ik op nu.nl; lekkere korte berichten en een hoge verversingsgraad. En op zaterdag een rubriek met een bundeling van positieve berichten. Dat spreekt mij erg aan, aangezien ik een positivo ben (“iemand die eerder de mogelijkheden dan de gevaren, eerder de positieve, dan de negatieve kanten in mensen, zaken, of omstandigheden zal zien en benadrukken“).

Ik werd dan ook blij op het bericht van 25 oktober op nu.nl “Libelle maakt eenmalige editie voor mensen die moeite hebben met lezen“. Nu behoor ik niet tot de doelgroep van Libelle – vrouwen van boven de 40 – maar wilde toch wel weer eens kijken wat er zoal in de wereld rondgaat. En een simpele versie – of een versie voor simpele mensen zoals ik – lijkt me helemaal prima. Op nu.nl wordt toegelicht:

“Hoofdredacteur Hilmar Mulder legt uit dat de Libelle-eindredacteuren in een cursus hebben geleerd hoe teksten kunnen worden hertaald naar B1-niveau (mbo). De inhoud van het tijdschrift is bepaald in overleg met een groep van voormalige laaggeletterden.”

En zo kwam ik zoekend naar ‘Libelle’ vrij snel terecht bij een artikel van 18 oktober, waarvan ik vermoed dat het helaas vooral reclame-inkomsten is geschreven, gezien de nadrukkelijke / expliciete promotie die wordt genoemd:

Styling: Inge Holkenborg. | Haar en make-up: Wilma Scholte. | M.m.v. Filippa K (top), Sissy-Boy (broek), Zara (bloes en schoenen).

Als ik zoiets zie, komen er vragen bij me op in de categorie “mag je die kleding nou houden na de shoot?“. Word je betaald voor zo’n interview, spelen er commerciële motieven mee – misschien de promotie van een boek? Maar dat is misschien te materialistisch gedacht, en niet echt waar we voor gaan op mijn site.

Om iets meer de diepte in te gaan: laten we eens kijken naar de betekenis van ‘Libelle’; bijvoorbeeld wat mijn boezemvriend Wikipedia er over zegt: “De naam is afkomstig van het Latijnse “libellus”, dat “boekje” of “geschrift” betekent (verkleinwoord van “liber” (boek))“

Die omschrijving doet vermoeden dat we in goede doen zijn bij de Libelle; het zit immers dicht aan tegen ‘het boek (der boeken)’, namelijk de bijbel: “Het woord bijbel komt van het Oudgriekse woord βιβλία, biblia, wat “boeken” betekent. De eerste die de term biblia gebruikte voor wat wij nu de Bijbel noemen, was waarschijnlijk Johannes Chrysostomus rond 387 n.Chr. De term duidt aan dat de Bijbel een bloemlezing of verzameling is van 66 “boeken”.”

Ik weet dat ik ondertussen de helft van mijn trouwe lezers kwijt ben, maar voor de honderden die nog overblijven deel ik toch nog wat associaties, en ga weer terug naar het luchtige Libelle, welk door Wikipedia gekaraktiseerd wordt als een ‘Nederlands weekblad‘.

Nu ontvingen wij ‘vroeger’ thuis ook een Nederlandstalig weekblad, een bundeling van een wekelijks schrijven en verslagen van bijeenkomsten van Apostolisch Genootschap, kortweg ‘het Weekblad’ genoemd. Je kunt nu dus afleiden dat ik tot het genootschap behoor waar in het interview met Renske Doorenspleet in de Libelle over gesproken wordt. Zonder afbreuk te willen doen aan vormen en gebruiken die sturend zijn geweest, heeft bij mijn deelname aan het genootschap het zwaartepunt gelegen op de mij vormende aspecten rondom verwondering voor schepping, en de ontwikkelings- en zoektocht die een mensenleven kan zijn. Dat je dat samen met geestverwanten doet, kan tot steun zijn. En dat je je laat inspireren door elementaire waarden als liefde, verdraagzaamheid en barmhartigheid heeft me nooit in de weg gezeten…

Zo bracht het nog eens bladeren door een Weekblad me terug bij een moment dat ik voor mezelf als een ‘sleutelervaring’ zou willen bestempelen. Die ervaring heeft te maken met de manier waarop je naar mensen kijkt. Om het praktisch te duiden:

We waren op een zaterdag voorafgaand aan een landelijke jeugdbijeenkomst aan het oefenen met jeugd-koor en -orkest. Lekker samen muziek maken, met een groep leeftijdsgenoten. We speelden en zongen op zeker moment een lied waarin naar voren kwam de frase “steeds nieuwe hemelschatten verspreiden licht en glans“. De landelijk geestelijk verzorger die daar bij was, stelde ons de vraag waar we aan dachten bij ‘hemelschatten’. Toen viel het even stil.

Je kent het misschien ook wel: zo’n moment dat je overvallen wordt door een vraag, en ‘het’ antwoord niet weet, wellicht omdat (het blijkt dat) je er niet over na hebt gedacht. Terwijl je eigenlijk voor je zelf denkt dat je dat wel gedaan zou moeten hebben…

Nu was het antwoord dat de geestelijk verzorger na de licht ongemakkelijke stilte gaf ontluisterend en bevrijdend: “Die hemelschatten dat zijn jullie!“.

Ik kopieer uit het Weekblad dat deze jongerenbijeenkomst in 1981 beschrijft; de landelijk geestelijk verzorger vertelt:

Enorm sterk om zo naar jezelf en je medemens te kijken: als (hemel)schatten.
Dat biedt een perspectief op mogelijkheden, en een fundamentele wijze waarop je elkaar benadert; hoe je naar elkaar wilt kijken. Bij mij kwam dat enorm binnen. Ik zou het een religieuze ervaring willen noemen.
Daarom zou ik Renske graag willen bedanken dat door haar tekst in de Libelle dit weer bij me naar boven kwam. Je kent dat misschien ook wel; een soort ‘herbeleven’ van een ontroerend moment – denk aan geboorte, overlijden of ander kruispunt in het leven.

Het is voor mij nog steeds richting-gevend hoe ik in het leven wil staan, en me benemen ten opzichte van mijn medemens.

Renske, bedankt !!

Als ik onze tijdslijn een beetje volg – ik lees in de Libelle dat je 49 jaar bent – zal je waarschijnlijk over enige tijd bij omroep MAX te zien zijn. Van mij mag je steeds hetzelfde verhaal vertellen – overigens niet het mijne – want dan kom ik weer bij een mooie, inspirerende, universele gedachte: ‘steeds nieuwe hemelschatten verspreiden licht en glans‘.

Zie jij ze ook?

==================================

Amsterdam, 5 november 2022