Laat ik deze keer eerlijk zijn.

Ik was van plan een Amuse te schrijven met de titel ‘Mallemolen’. Ik zie je al meteen verschrikt opspringen, terwijl je roept: “Die bestaat al!”.

Heel slecht van mij dat ik dus zelf niet door had dat Amuse 25 ‘Mallemolen‘ heet…

De enige verzachtende omstandigheid – naast mijn leeftijd – is het feit dat we ondertussen bij Amuse nummer 200 zijn aangeland. En dat ik dus van 175 amuses geleden niet meer paraat had dat ik die titel wilde gaan gebruiken. En als je het wijt aan een gebrek aan creativiteit: dat ontken ik niet. Immers, alle amuses gaan ongeveer over hetzelfde; als je er één hebt gelezen dan kun je de andere ongeveer voorspellen. Zoiets als de zaterdagse column van Youp van ’t Hek in het NRC.

Maar goed, terug naar deze amuse. Je hebt waarschijnlijk een idee wat een (van de) trigger(s) was om het over ‘mallemolen’ te hebben. Je herinnert je immers de wekelijkse-inspiratie van Marten van der Wal “De kracht van verbinding met jezelf en alles wat leeft“. De foto bij die publieksversie van zijn schrijven is:

In de wekelijkse inspiratie staat de zin:

“In de mallemolen van het leven heb je het soms zo nodig om thuis te komen bij je diepste zelf.“

Gezien de leeftijd van Marten denk ik niet dat hij het festival-lied van Heddy Lester in/uit 1977 bewust heeft meegemaakt. En jij mogelijk ook niet; voor het gemak herhaal ik van Amuse-25:

Een grapje dat we indertijd – ik was ongeveer 14 – maakten ging ongeveer als volgt:

Persoon A zegt: Heb je het al gehoord?
Persoon B antwoordt: Wat gehoord?
Persoon A zegt daarop: Heddy Lester zingt niet mee met het Songfestival!
Persoon B vraagt: Och, wat jammer; hoe komt dat zo?
Persoon A zegt: Ze heeft een klap van de mallemolen gehad!

In feite had het al een voorspellende kracht dat Nederland een keer niet mee zou gaan doen met het Songfestival…

Nu hintte ik er op dat er meerdere triggers waren om deze amuse te schrijven. Het gaat – ik schrijf altijd dezelfde amuse – over een onverwachte samenloop van omstandigheden. Vandaag was het dat ik in de lunchpauze door de Mallemolen liep; in een bijzonder buurtje in Den Haag. Enigszins buiten de loop van het grote publiek – maar jij waardeert ook een mindful leven (en dus mindful wandelen).

Je ziet hier dat er in de Mallemole een Studio (winkel?) is: ACME. Dat moet wel iets bijzonders zijn: diverse typemachines; inclusief inkoop, onderhoud en verkoop.

Hoewel: eentje is er niet te koop: ik licht het bord met tekst er voor je uit:

Diverse etablissementen hebben dan ook Mallemolen in hun naam; ga er zelf maar eens kijken. Ik licht er uit:

Belangrijker vond ik dat het kantoorgebouw waar ik momenteel werkzaam ben ook in 1 lijn met de Mallemolen te zien is:

We zijn er typisch dienstbaar voor jou – op een indirecte manier; namelijk dienstbaar aan de overheid zelf:

Vooral het besef dat we in hetzelfde pand zitten als de ‘Autoriteit Nucleaire Veiligheid en Stralingsbescherming’ geeft me iedere werkdag weer een rustig gevoel…

Bij dat gevoel kwam ik trouwens ook toen ik in het malle-buurtje het volgende zag:

Ik zoom voor de leesbaarheid even in:

Je kent deze ‘grote dichter met het kleine oeuvre’ – van onder andere het gedicht ‘Dapperstraat’… Voelde ik me nog meer thuis in Den Haag.

Vannacht wordt het -3 graden Celsius; dus helemaal toepasselijk; er kan onverwacht geluk je tegemoet zingen.

=====================================

Amsterdam, 2 februari 2026

met inspiratie uit de Mallemolen.

PS; mogelijk komt er ooit nog een mallerste-molen amuse…