Het is een apart jaar, lijkt het, met warme dagen tijdens diverse festivals; van Gay-pride (zie de betreffende Amuse) tot de Uitmarkt een haast on-Hollandse zomer, met alweer een (lokale) hittegolf. Het brengt vreugde en ontspannenheid, en verhoogt het plezier bij de vele festiviteiten. Het lijkt me overigens ook typisch Nederlands dat het ook wisselvallig weer kan zijn met eerst een mini-tornado tijdens de Parade Amsterdam, en dan weer zo heet. Zelf was ik dit jaar op de De Parade in Utrecht, waar ik een heiligdom bezocht:
Zie voor de diepere achtergrond hiervan deze link of deze link. Terwijl De Parade nog liep in Amsterdam, was er ook al weer de start van het nieuwe culturele seizoen, met de Uitmarkt. Die is natuurlijk bedoeld om je te informeren over het aanbod van het komende seizoen c.q. je enthousiasmeren en nog beter: vast kaarten te laten kopen. Ik ben niet op de Uitmarkt geweest; mijn budget voor culturele uitspattingen voor komend jaar is al op, aangezien we kaarten hebben gekocht voor Mahler, en nog eens Mahler. Dat klinkt als Buurman en Buurman, maar het gaat in ons geval om Mahler 2 en Mahler 8. Nu zijn we dit jaar ook al naar Mahler 8 geweest, dus ik vrees dat het een lichte vorm van verslaving betreft.
In de sfeer van vrolijke markten werd ik geattendeerd op het optreden van Los Pompadores. Ik vermoed dat dit in Cuijk was; helemaal zeker kan ik het niet reconstrueren, want hun website gaf de volgende melding:
Als ik zo’n bord zie, kan ik er toch niet omheen even terug te denken aan Kwamkwammersloeg. Gelukkig kreeg ik op hun site wel bevestigd dat het om een orkestje in ‘New Orleans’ repertoire/traditie gaat. Het nummer dat ik kreeg toege-App’et was dan ook ‘When the saints go marching in‘. Jongere lezers kunnen even kijken naar een uitvoering van Louis Armstrong van dit nummer op Youtube.
Louis Armstrong heeft natuurlijk geen relatie met Neil Armstrong – die in een andere amuse aan bod kwam. Nu ken ik het ‘deuntje’ van ’the saints’ natuurlijk net zo goed als u, en zing ik het vrolijk mee; zo ongeveer als een voetballer die het Wilhelmus meezingt. Maar goed, ik werd wel geprikkeld om eens te kijken welke tekst ik nu eigenlijk aan het lallen was. Mijn trouwe vriend Wikipedia bracht uitkomst:
“De tekst spreekt over de Dag des oordeels en de zanger hoopt dat hij op die dag te midden van de heiligen de hemel mag betreden.”
Ik heb van huis uit niet zoveel met de ‘dag des oordeels’. En ook zal ik je niet vermoeien met moeizame beschouwingen over allerlei mogelijke ‘Saints’ (heiligen); dit is ten slotte een amuse. Maar, om daar toch eens wat dieper op in te gaan; laten we een willekeurige heilige (saint) eens wat nader beschouwen: voor het gemak kies ik er één die vandaag zijn (jaarlijkse) dag heeft. Dus even kijken op de Heiligenkalender; dan zie je bij 28 augustus: H.Augustinus, bisschop van Hippo en kerkvader.
Ik ga niet zijn hele werk proberen weer te geven, maar beperk me tot 1 zinsdeel bij mijn grote vriend, die Augustinus als volgt typeert:
“[…] vooral was hij pastoraal bewogen en bezorgd om het welzijn van de mensen die aan zijn zorg als bisschop waren toevertrouwd.“
Naast het kijken in Wikipedia, las ik nog eens wat Karen Armstrong heeft geschreven over Augustinus (u denkt nu misschien bij uzelf: ‘nog een Armstrong?’). Zij is bij velen vooral bekend van het ‘Handvest voor compassie’; zie deze link voor de Nederlandse tekst, of deze link voor meer achtergrond. Zo werd ze ook genoemd door Hans Slavenburg in het OpaalJournaal nr. 2 van Jaargang 17 (2010).
Ik meen dat het ‘Handvest voor compassie’ ook een keer is genoemd tijdens een Kerstwijding (voorheen: Declamatorium), maar dat kan ik niet zo snel meer terugvinden.
Wat me opvalt, is dat Karen Armstrong maar 1 aspect benadrukt in het werk van Augustinus, en dat is het – bij herhaling – benoemen dat hij de liefde centraal stelt. Ik noem van haar hand enkele citaten uit: ‘De bijbel – een biografie‘ uit 2007.
“Augustinus was tot dezelfde conclusie gekomen […]: de liefde was het voornaamste beginsel van de Tora, al het andere was niet meer dan uitleg.”
met als slotzin van het hoofdstuk:
“Augustinus was geen taalkundige. Hij kende geen Hebreeuws en kan onmogelijk hebben kennisgemaakt met de joodse midrasj. Toch was hij tot dezelfde conclusie gekomen als Hillel en rabbi Akiva: elke uitleg van de Schrift die haat en onenigheid zaait is ongeoorloofd: alle exegese moet worden geleid door het beginsel van de liefde.”
Toevalligerwijs haalt Kier van der Wal in weekbrief nr. 25 voor zondag 18 augustus 2019 ook Augustinus aan. Van der Wal heeft het over de verwachting van Augustinus ‘het geluk te vinden in een leven na dit leven‘. Zie voor de tekst de link naar de publieksversie. Overigens wordt Augustinus door Van der Wal als kerkvorst genoemd, terwijl ik in andere publicaties steeds het woord kerkvader tegen kom; eerder heb ik in de amuse ‘Jouw Abba-ervaring?’ laten zien dat het woord vader toch wel speciaal kan zijn.
Persoonlijk spreekt mij de Augustinus die de liefde centraal stelt het meest aan. Ik moet overigens Van der Wal prijzen om zijn aansprekende weekbrief; met name omdat ik heb ervaren hoe dit met veel gevoel werd overgebracht. Daarbij merkte ik dat de voorganger van de betreffende zondagochtend geïnspireerd was door de persoonlijke overdracht door Kier zelf op de landelijke voorbereiding. Om een beeld te geven; de weekbrief eindigt met:
“Van harte wens ik u vele geluksmomenten, momenten die je ziel voeden en verwarmen. Wie verlangt er niet naar om zó z’n ziel te voelen …”
En dat lijkt me in lijn met hoe Augustinus door Wikipedia en Armstrong wordt beschreven. Mooi hé, als iemand zo ‘om niet’ bij wil dragen aan je geluksmomenten, toch?