“In de mallemolen van het leven, …”. Als je deze zin kunt afmaken, of zelfs zingen, kunnen we iets afleiden over je leeftijd. Mogelijk wist je ook dat het gezongen is door Heddy Lester, en eventueel zelfs nog dat ze het Nationaal songfestival had gewonnen; daarbij geroutineerde zangeressen als Bonnie St. Clair, Rita Hovink en Maggie MacNeal achterlatend. En ja, je vroeg je af wanneer dat ook al weer was. Nou, dat was in negentienzevenenzeventig. In dat opzicht was ze net zo goed als Duncan Laurence (zie de amuse ‘Jouw Abba-ervaring‘), hoewel hij het natuurlijk nog beter deed door ook het Eurosongfestival te winnen. Als je sentimenteel bent, werp je nog even een blik op dit filmpje (van Youtube), anders sla je dat over en gaat gewoon verder met lezen. Jongere lezers kennen het nummer mogelijk in een uitvoering van Paul de Leeuw…
Lester was gestrand op de Kleinkunst-academie; voor velen de garantie op een geslaagde theater-loopbaan. Waar ik me haar in het bijzonder om herinner, was dat ze speelde in La Strada (samen met o.a. Joost Prinsen):
Bij jou, als trouwe Amuse-lezer, gaat er al een belletje rinkelen, maar ik help je nog verder op weg. La Strada was een film van Fellini uit 1954, maar in mijn beleving eigenlijk nog meer een film van zijn echtgenote, Giulietta Masina, die een van de 3 hoofdrollen speelde.
We zijn deze film, en de uitvoering met Heddy Lester gaan bekijken nadat we dit als ballet in de Arena van Verona hadden gezien; dit werd toen na de pauze uitgevoerd; voor de pauze stond de opera Cavalleria Rusticana op het programma- zie de betreffende amuse. We hebben dit stuk dus op drie manieren tot ons genomen; ballet, theater en film. Het versterkt je ervaring.
Een soortgelijke ‘versterkende’ ervaring hadden we met ‘Max Havelaar’, waarvan we de roman hebben gelezen, naar het toneelstuk zijn geweest (met Jos Brink) en de film hebben gezien (met Rutger Hauer – zie de betreffende amuse).
Soms is het geen drieluik, maar ‘gewoon’ de verfilming van een gelezen roman willen zien. Zelf denk ik aan ‘De vierde man’ (Gerard Reve) of ‘Knielen op een bed violen‘ (Jan Siebelink). Ken je ook zo’n ervaring, bijvoorbeeld als je eerst het boek c.q. de roman hebt gelezen, en dan de verfilming hebt gezien? Hoe was dat? Wanneer vond je dat wel/niet goed uitpakken, rekening houdend met de beperkingen die een filmmaker altijd heeft?
En zo zijn we aan het eind gekomen van de 25e amuse; een waarlijk jubileum. Dankjewel voor het trouwe lezen en de vele lieve en inhoudelijke reacties. Ik zal mijn best doen om aan jullie uitdrukkelijk wens – om dit vooral zo voort te zetten – gehoor te geven. Draai je ook nog een rondje mee?