Ik ontvang wel eens vragen over amuses; of deze bijvoorbeeld gekoppeld zijn aan de echte werkelijkheid. Wat de echte werkelijkheid is, weet ik niet. Wel dat ik niet zomaar over (n)iets schrijf. Bijvoorbeeld over de fietsniet van de vorige amuse, ‘Fiets niet‘. Ik maak er één persoonlijk zichtbaar, bijna tastbaar:
Je ziet dat het echt geen ‘nietje’ is, dus vanaf nu hanteer ik het woord ‘fietsniet’. De opmerkzame lezer heeft al de link gelegd met de route van ‘vier-de-zondag!‘; ik moest vandaag bij de lijstenmakerij op het Kadijksplein zijn.
Maar even terug naar ‘de echte werkelijkheid’. Als ik bijvoorbeeld voortborduur op de vorige amuse, waarin we even stilstonden bij de olifant: ‘Aziatisch of Rotterdams?’ dan kun je vraagstukken daaromtrent ook natuurlijk op bewoners betrekken. Zo woont bij ons 2 deuren verder Fee Fee; ze staat hier naast Claudia:
Je vraagt je misschien af wat ze samen vasthouden. Het gaat om een boek over de familie-geschiedenis van Fee Fee. Drie gezinnen uit hun familie hebben in onze straat gewoond; een daarvan zelfs in het huis waar wij al ruim 20 jaar wonen (wordt expliciet benoemd in het boek). Als je hun geschiedenis eens wilt lezen:
Fee Fee is overigens sterk verbonden met haar chinese familie en relaties; ze spreekt dan ook geen woord Nederlands, ondanks dat ze al ergens in de zeventig is. Om een beeld te geven, vermeldt ik hier een stuk tekst van de achterflap:
“Ergens in het jaar 1912 verlaat Dun Yong Sau zijn dorp in China en begint zijn lange reis op weg naar een beter bestaan. Zijn kostbaarste bezit is het kunnen lezen en schrijven. In Hongkong monstert hij aan op een schip dat hem via Liverpool naar Amsterdam zal brengen. Daar komt hij terecht in de jonge Chinese gemeenschap van de jaren twintig en vindt hij werk en vriendschap. Dun Yong Sau maakt er de economische crisis mee, die hem dwingt om op straat pindakoekjes te verkopen. Tijdens de oorlog ontmoet hij zijn vrouw Stientje en neemt zijn leven een andere wending. Samen huren ze een klein pand in de Stormsteeg en beginnen een toko in oosterse producten.“
Nu wordt er over de Stormsteeg in het boek vermeld:
“Maar omdat Wai Ming vloeiend Kantonees én Mandarijn sprak, kwamen Chinezen van het vasteland liever naar de toko in de Stormsteeg. Een onbegrijpelijke naam vonden ze dat overigens, wien noemt een straat nou Stormsteeg? In hun ogen was dat het ongeluk over jezelf afroepen. Chinezen spraken daarom liever van de toko in de Shun Fung Lee: de Straat van de Meegaande Wind.“
Ik kon toch niet om de associatie die ik met Roosmarijn Wind had, van wie ik zag dat ze eergisteren te gast was bij Arjen Lubach. Wikipedia schrijft over haar: “Roosmarijn Wind (Seoel, 24 januari 1996) is een Nederlands actrice.” Ze komt uit Zuid-Korea, is geadopteerd en in Nederland sinds ze 0 (jaar) is; ze omschrijft zichzelf dan ook als ‘heel Nederlands’.
Op YouTube staat als korte omschrijving: “Actrice Roosmarijn Wind is te gast. Zij maakte de documentaire ‘Hanky Panky Goodbye’ over racisme richting mensen met een Aziatische afkomst.”
En ook dan kun je toch (bijna) niet heen om met wat er in Engeland (het ‘Verenigd Koninkrijk’) gebeurde deze week. Waren we net bekomen van de wisseling van staatshoofd;
wisselde het VK ook nog eens van premier: van Liz Truss naar Rishi Sunak.
Je kunt in een kort filmpje op YouTube kennis nemen van zijn ‘roots‘. Daar gaat aandacht naar uit, want: “He’s the first person of South Asian descent to hold the role as well as the first Hindu.“
Zijn grootouders kwamen uit Punjab (respectievelijk uit het naderhand over Pakistan en India gedeelte), en zijn via landen in Afrika naar Engeland gegaan.
Het filmpje op YouTube stelt aan het eind de vraag:
“So, is Rishi Sunak Britain’s first non-white Prime Minister? Well, I’d say that he is. But the more important point is that, looking at where he was born, how he grew up, where he was educated, and the sorts of things that he does for fun, I think it’s also fair to say that he is very, very British.”
Blijft nog over de vraag of deze materie wel eens de ‘olifant in de kamer’ is; iets wat iedereen ziet, maar waar men het liever niet over heeft; dat men stilzwijgend vermijdt te bespreken. En waarvan je weet dat het een open eerlijk gesprek en vooruitgang belemmert. Zo te horen hebben we in het geval van bovenstaande grote stappen gezet. Daarbij lijkt de vraag of de olifant Aziatisch of Rotterdams is geen issue?
En toch, wat is er bij jou, je familie, je werk of andere relaties wel een ‘olifant in de kamer’?
============
Amsterdam, 29 oktober 2022